© 2015 by Kiara van Grevenbroek

Lindtsedijk 51a

2995XL

Heerjansdam

<!-- Facebook Pixel Code -->
<script>
  !function(f,b,e,v,n,t,s)
  {if(f.fbq)return;n=f.fbq=function(){n.callMethod?
  n.callMethod.apply(n,arguments):n.queue.push(arguments)};
  if(!f._fbq)f._fbq=n;n.push=n;n.loaded=!0;n.version='2.0';
  n.queue=[];t=b.createElement(e);t.async=!0;
  t.src=v;s=b.getElementsByTagName(e)[0];
  s.parentNode.insertBefore(t,s)}(window, document,'script',
  'https://connect.facebook.net/en_US/fbevents.js');
  fbq('init', '207941499638896');
  fbq('track', 'PageView');
</script>
<noscript><img height="1" width="1" style="display:none"
  src="https://www.facebook.com/tr?id=207941499638896&ev=PageView&noscript=1"
/></noscript>
<!-- End Facebook Pixel Code -->

  • w-facebook
Recent Posts
Featured Posts

Namala

August 7, 2016

Dankzij Namala ben ik me gaan verdiepen in gedragsproblemen bij paarden. Daarom wil ik graag dit verhaal met jullie delen.

 

'Kiara, waar heb jij jouw paarden gevonden?'

 

'Nou, mijn paarden hebben mij gevonden.' Is mijn antwoord op de vraag die ik vaak gesteld krijg. 

 

Op een zomerse dag in 2007 werd Namala mijn verzorgpony. Deze pittige merrie was een mooie uitdaging vanwege haar uitbundige gedrag. Ze steigerde veel en geregeld draaide ze scherp de andere kant op. Blijven zitten was dan ook mijn enigste trainingsdoel op dat moment. Toen ik jonger was vond ik dit soort uitdagingen fantastisch dus ik begon te lachen wanneer zij weer eens steigerde of probeerde weg te galopperen. Veel mensen hebben mij gewaarschuwd dat ik echt nog eens een keer hard zou vallen en ik het dan niet meer leuk vond, maar dit gebeurde niet. Namala had al een aantal verzorgsters gehad die niet vrijwillig waren afgestapt. Na een week kwam ik er achter, Namala en ik deelden

de zelfde hobby, namelijk springen!


Dag in dag uit was ik bezig met mijn verzorgpony, die eigenlijk voelde als mijn eigen pony. Ik begon met balkjes draven, kruisjes, stijl sprongen en uiteindelijk ging ik toch de hoogte maar eens opzoeken. Totaal onbevangen reed ik op haar door de bak of door het park achter de manege waar zij gestald stond. Deze pony die gezien werd als gevaarlijk of gek, was voor mij de liefde van mijn leven. Mijn eigen pony Mistery was op dat moment geblesseerd dus ik had geluk dat ik toch nog kon rijden en wij dezelfde dingen leuk vonden. Mistery vond het springen ook wel leuk, maar eten was toch een grotere hobby. 

 

De hele week was ik aan het springen, buiten rijden of zonder zadel met een halster door het park aan het crossen waar natuurlijk niemand van af mocht weten. Die zaterdag hadden wij onze eerste springwedstrijd. Het was een oefenparcours dus eigenlijk reed je het parcours voor de lol en de training. Er zaten veel mensen langs de springtuin en het was erg druk op het terrein. Ik reed de bak in en ik voelde Namala onder mij aanspannen. Haar ogen werden groot en haar arabieren bloed voelde ik stromen. Ik liet haar de hindernissen zien, maar ze vond het erg spannend. Ik probeerde een aantal rondjes te draven om haar te kalmeren maar dit was geen succes. Toen ze bij de uitgang van de bak kwam begon ze te steigeren, maar dit keer veel hoger dan alle andere keren. De angst zag je in haar ogen en haar aderen waren goed zichtbaar. Ik hoor mijn vader nog zeggen: 'Spring eraf!' Ik dacht alleen maar aan blijven zitten en haar weer terug naar de hindernissen sturen. Na een tijdje steigeren lukte dit en konden we eindelijk beginnen aan het parcours. Sommige hindernissen vond ze eng, want er waren opeens reclame borden die zij nog nooit gezien had. Ik praatte tegen haar bij iedere hindernis. Ik vertelde dat ze het kon en hoe trots ik op haar was. Aan het einde van het parcours was de stand 1 weigering en 1 balk. Dat is netjes voor het eerste parcours wat we samen deden en haar eerste parcours ooit! Trots verliet ik de ring en zei ik: 'Volgende rondje foutloos!' Ieder oefen parcours wat we erna gesprongen hebben verhoogden we met 10 cm. Ieder parcours bleef zij foutloos! 

 

 

Doordat Namala haar streken redelijk bleef behouden wilde haar eigenaresse een paard waar zij meer een klik mee had. Op dat moment kon ik Namala niet kopen. Ik was tenslotte zelf net een puber. Mijn hart was gebroken, want mijn grote liefde werd verkocht. Namala was voor mij een voorbeeld. Als ik naar haar keek zag ik kracht, doorzettingsvermogen en door niemand te stoppen. Op 29 februari 2008 werd ze opgehaald door de handelaar. 

 

Na een kleine maand kwam ik er via een vriendin achter waar zij naar toe was. Ze was manege pony geworden niet zo ver weg van waar ik woonde. Ik besloot er naar toe te gaan en zag haar staan. Mijn hart brak opnieuw. De pittige pony die ik kende die zag ik daar absoluut niet staan. Haar uitstraling was veranderd van vuur naar zand en haar ogen straalde geen vrolijkheid uit. Ik bleef haar regelmatig bezoeken, maar in het begin was dat vrij lastig omdat ik nog geen rijbewijs had. Toen ik 16 werd kreeg ik een scooter waarna ik haar iedere maand wel een keer bezocht. Het deed me pijn om haar zo te zien staan. Ze krijgt natuurlijk water en hooi en wordt verzorgd, maar het paard wat ik zag staan, daar was ik niet verliefd op geworden. Wanneer ik weg ging zei ik tegen haar: 'Meisje, op een dag kom ik je halen.'

 

Er vlogen jaren voorbij maar ik dacht iedere dag aan haar. Toen de manege werd overgenomen door een andere eigenaar kwamen er veel veranderingen. De stands gingen weg en er kwamen veel mogelijkheden om de paarden buiten te zetten. Je zag dat de eigenaar begaan was met de paarden. Ik had al meerdere malen voorgesteld om Namala over te nemen, maar dit wilde zij helaas niet. Namala had natuurlijk ook haar fans op de manege en ze liep braaf in de lessen. 

 

In januari 2016 kreeg ik te horen dat Namala vaak geblesseerd was. Ze waren met haar naar de kliniek geweest en er was onderzoek gedaan naar wat zij had. Nadat de behandeling niet zo aansloeg als gehoopt kwam zij februari 2016 bij mij. Eindelijk was het zo ver, mijn droom kwam uit. Ik kon mijn meisje op gaan halen! 

 

Door de blessure zie ze had was er een flink compensatie patroon ontstaan. Mijn geluk is dat ik zelf cranio sacraal therapeut was, dus ik behandelde haar waar nodig. Ik kwam er achter dat haar broek spier afgescheurd was, waardoor zij een aangepaste beweging maakt met haar achterbeen. In samenwerking met de hoefsmid, osteopaten, acupuncturist en mijn cranio sacraal behandelingen loopt ze nu stukken beter. Die afgescheurde spier komt niet meer goed, maar ze heeft er geen pijn aan. Ze mist de laatste coördinatie in haar been waardoor haar landing harder en minder afgewerkt is met het achterbeen. 

 

De eerste weken waren wennen. Ik voelde een ongemakkelijke relatie tussen ons die er nooit was. Deed ik er wel goed aan om haar weg te halen van haar vertrouwde plekje? Wilde ze niet liever daar blijven? Miste ze haar paardenvriendjes? We groeiden steeds dichter naar elkaar tot zij, nadat ze een maand bij mij was, een trap kreeg van een ander paard. De wond was vrij diep en op een ongelukkige plek aan de binnenkant van haar bovenbeen. Ze kon absoluut niet lopen dus de dierenarts kwam langs voor pijnstilling, ontstekingsremmers en er werden 5 krammen in geplaatst. Na een kleine week gingen de krammen zelf al los hangen, maar de dierenarts koos ervoor om ze nog een week te laten zitten zodat de wond goed kon dichten. Ik was blij dat de wond dicht was en mijn meisje snel herstelde. Ze liep vrij snel niet meer kreupel en ik wandelde veel met haar. Een week nadat de krammen eruit waren gehaald kreeg ze weer een trap. Deze keer ernstiger dan die keer ervoor. Dit keer op de buitenkant van haar boven been en zo diep dat de spier geraakt was. De dierenarts kwam weer voor de hechtingen en medicatie. 

 

Na de eerste dag zag het er al niet goed uit, ze was niet levendig en kreeg verhoging. Afwisselende dagen van koorts, kreupelheid en veel wondvocht en pus brachten mij in onzekerheid. Het zag er niet goed uit. Op een dag kwam ik en stond ze er heel slecht bij, ze had 40 graden koorts en ze dierenarts was zeer bezorgd. De antibiotica pasta sloeg niet aan en de infectie was erger geworden. De dagen erna kwam hij iedere dag om de antibiotica in de bloedbaan te spuiten. Na de derde dag kreeg ze laat in de avond nog een gas koliek. Ik was bang om haar kwijt te raken en ik heb ook nog nooit zo weinig geslapen. Het zou me toch niet gebeuren dat ik mijn meisje alsnog kwijt raak. Gelukkig knapte ze op. Na een revalidatie periode is ze weer helemaal de oude.

 

Vorige week had ik een fotoshoot met haar op het strand. Ik wilde onze band vastleggen zoals ik hem al jaren voelde. De band die na 8 jaar zonder elkaar, nog steeds even sterk is.

 

Fotografe: Tessa Bezemer

TB foto's

 

 

 

Please reload